Het charisma van Argentinie

Argentinie heeft een nieuwe president, mevrouw Christina Kirchner. Ik zie op televisie haar dank woord voor de kiezers en lees in de krant dat haar belangrijkste concurente een ex-schoonheidskoningin is. Argentijnen houden van schoonheid concludeer ik, maar mijn oog blijft eigenlijk steken op de zin " Er is geen enkele man die het presidentsschap aankan " . Een vrouw kan dit in Argentinie kennlijk wel, en ik begin opeens een behoorlijke interesse te krijgen in de politieke arena van dit tangoland. Waar schieten de mannelijke politici in tekort vraag ik mij af. Zijn ze niet knap genoeg, neigen ze te snel naar corruptie ?

Wat nog meer opvalt aan de uitverkiezing van Kirchner is dat haar politieke programma er kennelijk niet toe doet. Ze is de echtgenote van de vorige president die het land er na de ellendige crisisjaren rond het millenium bewonderingswaardig bovenop heeft gekregen. Al die tijd keek Christina vanuit de schaduw nauwkeurig toe hoe haar man te werk ging, met een groeiende ambitie om hem te overtreffen. Ook hield zij haar concurentie nauwlettend in het vizier, en besloot zij waar het gaat om "make-overs", de ex-schoonheids koninging te overtreffen met een paar geslaagde operaties aan borsten en lippen. Omdat een regeringsprogramma er in Argentinie kennelijk minder toe doet worden juist zaken als uiterlijk, betrouwbaarheid en uitstraling belangrijker.
Op de radio wordt dit bevestigd als ik in een BNR radioprogramma een gast een vergelijking hoor maken met Evita Perron. Ook zij volgde haar man op, en de Argentijnen smulde van haar charismatige uitstraling. Haar man was echter een dictator en Evita was vroeger een paaldanseres van slechte komaf. Dit is Christina niet, en zij is ook nog eens echt gekozen door het volk. Wat bezielt dit volk nu eigenlijk ?

Wat als eerste in mij opkomt is Argentijnse saop en de behoefte om iemand op een voetstuk te plaatsen. Haar man heeft het voorwerk gedaan, en lijkt mij de belangrijkste steen van het nieuwe succes van zijn vrouw. Hij wordt denk ik ook haar belangrijkste politiek adviseur. In de crisis van 2000-2001 is bij het volk alle vertrouwen in de " nieuwe " democratie weggeslagen. Indien je zuurverdiende spaargeld of pensioen van de ene op de andere dag niets meer waard is door toedoen van jouw regering die een inmense inflatie toelaat, die geld in eigen zak steekt en demonstranten laat doodschieten, dan weet ik zeker dat er Argentijnen zijn geweest die in rokerige achterafkamertjes in de arme Barrios van Buenos Aires gefilosofeerd hebben dat het onder de " oude " Perron of Pinochet niet merkbaar anders was.
De man die Argentinie uit die crisis heeft gehaald kan nu niet meer stuk bij grote delen van de bevolking, en zijn vrouw krijgt het blindelings vertrouwen. In hoeverre een Evita Perron echo hierin meespeelt zullen we pas veel later leren begrijpen. Het Argentijnse volk heeft in ieder geval, zo lijkt het, een Charismatige leider nodig, en legt een politiek programma snel terzijde ter faveure van warme woorden gericht aan het hard, niet aan het hoofd. En zolang de lonen weer stijgen, de export toeneemt en het goed gaat met Maradonna zal het een worst wezen welke politieke koers gevaren wordt. Een gouden zon prijkt op de nationale vlag van Argentinie, een land dat hunkert naar erkenning van een trots volk opgebouwd uit emigranten, gauchos en Indianen.

Sorin's Blog - tango, motorcycles and misc other: Neo-tango music reviews by TJ Nelson

Sorin's Blog - tango, motorcycles and misc other: Neo-tango music reviews by TJ Nelson

Pamela Croft

Onderstaande is een tekst over het leven van Pamela Croft. Aboriginal kunstenaar en een van de Stolen Generation. De tekst werd geillustreerd door een foto van Pamela, onderdeel van de tentoonstelling "leven in 2 werelden "die Dreamweb in 2006 maakte ism Stadsmuseum Zoetermeer.

meer...

Pamela Croft (Warton) wordt geboren op 7 juni 1955 in Cooma, in New South Wales. Het is een van de weinige plekken in Australië waar sneeuw valt. Haar moeder is zeventien jaar wanneer Pamela wordt geboren. Haar vader verlaat haar moeder als Pamela acht maanden oud is. Haar moeder besluit terug te keren naar Brisbane en haar Koumu/Kooma stam in Zuid-West Queensland.

Als Pamela zes is, wordt haar moeder gedwongen om adoptiepapieren te tekenen. Als ze dat doet, mag ze haar dochter nog eens per jaar zien. Als ze niet tekent, zou Pamela als het ware eigendom van de staat worden en zou haar moeder niet weten wat er verder met haar zou gebeuren.

Pamela groeit op bij adoptieouders in Brisbane. Het zijn zeer religieuze mensen die vanuit hun geloof overgegaan zijn tot het adopteren van Pamela. Ze zijn dan al in de vijftig. Pamela voelt zich erg eenzaam en kijkt in het begin elke ochtend vroeg uit het raam om te zien of haar moeder haar komt ophalen.

Haar adoptievader is commercieel tekenaar en dat is Pamela’s geluk. Ze mag in zijn atelier in de tuin schilderen, timmeren en knutselen. Dat wordt haar basis voor haar verdere leven als kunstenares.

Een huwelijk vormt de uitweg voor Pamela. Als ze achttien jaar is, trekt ze met haar man in een caravan door Australië. Het eerste wat ze doen, is haar moeder bezoeken. Pamela en haar man krijgen twee zoons. Ze gaat studeren aan de Queensland University of Fine Arts en wordt de eerste Aboriginal Doctor of Visual Arts in Australië.

Pamela voelt zich door haar kunst sterker worden als mens en als Aboriginal vrouw. Pamela kampt met verlatingsangst en verwarring rond haar identiteit. Therapie, maar ook het zichzelf uitdrukken middels haar kunst, helpen haar. Pamela verwerkt in haar kunst de verloren band met het traditionele land, de familie, de taal, het geloof van haar voorouders en haar identiteit. Het zijn vaak hevige uitbarstingen van activiteit na lange periodes van contemplatie.

Ze begint met lesgeven aan kunststudenten. Hierdoor groeien haar zelfvertrouwen en kracht. Ook doet ze veel culturele kennis op, die ze kan delen met andere Aborigines.

Pamela leeft volgens bepaalde Aboriginal tradities. Als ze in haar atelier komt, vraagt ze bijvoorbeeld eerst aan haar voorouders om kracht en inzicht. Ze ziet zichzelf als een vredelievende krijger. Ze voelt zich vrij als ze schildert. Ze heeft haar stem gevonden.

meer over Pamela Croft....

Ajax, Godenzonen, beurszonen of zonen van het volk ?

Na het geploeter van Ajax de laatste jaren te hebben aangezien is mij de laatste weken het medicijn voor ogen komen te staan van Ajax nodig heeft. Om dit medicijn te begrijpen, en de inhoud ervan, is het nodig terug te gaan naar het moment dat het fout ging met Ajax. Of anders gezegd, de analyse van de ziekte moet gezocht worden bij de aanvang van de ziekte verschijnselen. Het is duidelijk dat het misging met Ajax op het moment dat de knusse, vurige Meer werd verlaten en de kille, onpersoonlijke Arena het thuishonk werd. Vanaf dat moment heeft Ajax haar ziel verloren. Of, je kunt ook zeggen : het was het moment dat Ajax haar ziel verkocht aan een aantal handige beursjongens en vastgoedmagnaten.

Vreemd genoeg hoor ik of lees ik hier niets over bij de analyses over de misère bij Ajax op televisie en in de kranten. Er is door deze verhuizing een breuk ontstaan met de traditie, en een breuk met Ajax rijke verleden. Dit vraagt om verduidelijking. Ajax was vroeger een volksclub, spelers vertoonden wel de typisch hoofdstedelijke Amsterdamse bluf, maar dit werd altijd gecombineerd met een grote hoeveelheid talent, en werklust. De club straalde in de tijd van de Meer een eenheid uit. Ajax was hofleverancier van Oranje en bijna iedere jonge speler uit de jeugdopleiding was een belofte voor de toekomst.

Ajax was in die jaren het resultaat van een aantal factoren die goed in elkaar pasten, en de lijm heette Liefde. Ja, liefde, clubliefde. Bij de leiding, de spelers, de supporters, de suppoosten, materiaalmensen, sponsors. Die liefde voor Ajax maakte Ajax in die dagen de gevreesde eenheid. Die liefde is er nu niet meer, omdat de ziel verkocht is. Het is voor velen duidelijk dat Ajax door naar de beurs te gaan ten prooi is gevallen aan een bedrijfseconomische toekomstvisie waarin het voetbal ondergeschikt is. Ook het spelen in de Arena maakt een dagje Ajax tot een event, een corperate event. Er is een splitsing ontstaan tussen een groot deel van het publiek en de beleidsmakers, die liefde hebben voor cijfers en beursnoteringen.

De oplossing , het medicijn.
In het kort komt het erop neer: Ajax verlaat de Arena. Ajax gaat weer voetballen in een echt stadion, en dan denk ik een het Olympisch stadion. Dit heeft ook met energie te maken. De Arena heeft een slechte energie, de Meer had een goede energie. Het kan te maken hebben met het vele beton, met de ruimtes onder de grasmat, de parkeerhaven onder het veld en de weg die daaronder nog eens gaat. De liefde en sfeer is ten onder gegaan voor functionaliteit en Ajax als event en beursonderneming. Ik voorspel dat als Ajax in een vernieuwd Olympisch stadion zou gaan spelen, van de beurs wordt gehaald, en het voetbal weer op de eerste plaats komt de liefde terug komt en met die liefde de resultaten.

Het nieuwe deurbel denken

Over een lichtelijk mistige A15 reed ik gisteravond laat van Nijmegen naar Amsterdam, toen ik, inmiddels afgeslagen en via de A50, A12 de A1 opgedraaid, een meneer iets hoorde vertellen op de autoradio over deurbellen. Deze meneer ging met zijn bedrijf de komende jaren zo'n 15 miljard euro investeren ( of verdienen ?) in duurzame, energie besparende producten. De duurzame energie branche, ja, daar zit geld in dacht ik bij mezelf en bekeek al die lantarenpalen langs de snelweg. Wat kosten die nu op jaarbasis mompelde ik bij mezelf.

Deze meneer had net een prijs gekregen voor zijn duurzaamheidsdenken en handelen, en zowaar, ik zette de radio wat harder om zijn verhaal aan te horen. In de kern ging het hem erom dat we moeten kijken naar het gebruik van energie. Een dooddoener zo op het eerste gezicht, we weten nu wel dat we bij onszelf moeten beginnen, maar hij ging dieper. Door zijn betoog ging er zowaar bij mij een licht branden, en wel door het voorbeeld van de deurbel. Een deurbel kost elke minuut stroom, we gebruiken de deurbel slechts 1 uur per jaar, en op 200 miljoen inwoners (alle deurbellen in Europa), kost de Europese deurbel maar liefst de totale stroomproductie van twee volledige kolengestookte Energiecentrales, had onze energiezakenman berekend. De oplossing ligt voor de hand: maak een deurbel met een kleine zonnecel erop, en je bespaart je die 2 stroomcentrales. Kijken naar de gebruikerskant dus, je simpel de vraag stellen : hoe gaan we om met onze energie ! En kennelijk met inventieve oplossingen komen.
Eén gedachte vertroebelde mijn door dit licht helder geworden brein : willen de energie magnaten van deze wereld niet dat wij al die stroom gebruiken ?, zijn deurbellen niet de belspellen van deze mensen ? ja, maar door de druk van het nieuwe Energie-denken en Energie Heilige Al Gore begint er dus nu een markt op te komen juist voor die energie zuinige producten, zoals die solar deurbel.

Pas de dag erna viel bij mij het echte kwartje. We zijn al die tijd lui geweest, verkwistend met energie, vooral daar waar het allemaal begint, in ons denken ! Omdat we er ooit genoeg van hadden, in positieve zin, Slochteren zat op een nooit verdwijnende aardgasmijn, de olie onder onze aardkorst was genoeg voor al die leuke dafjes en andere blikken mobielen, hebben we producten gemaakt die niet duurzaam zijn , en soms juist het tegendeel, als je kijkt naar de Amerikaanse bakken. Allereerst moet het denken dus veranderen. En toen zag ik vanavond Erwin Krol op televisie, zijn laatste boek promotend over dat het allemaal wel meevalt met die toekomst van onze aarde. Hij staat achter Al Gore, maar vind dat hij zijn boodschap te negatief brengt. Nee, als je de mensen op een vriendelijke, gemoedelijke toon op hun eigen verantwoordelijkheid wijst, komt het volgens Krol allemaal dik in orde.
Niet Dus, en Gore heeft nu net die Nobel prijs gewonnen omdat hij met zijn waarschuwende toon juist de mensen wakker heeft kunnen schudden. Maar niet beschuldigend, zo van, we hebben het allemaal verkwist en kijk, dit zijn de gevolgen. Nee, Gore zegt door zijn werk heen, we kunnen van de aarde genieten met onze kinderen, maar we kunnen het de komende jaren ook verkloten. Pakken we de uitdaging aan, of schuiven we hem door Politiek wanbeleid nog even voor ons uit, tot het echt te laat is.

De verdienste is dat Gore met precies de juiste toon, iedereen aanzet tot nadenken. Die toon is dat hij niemand een lesje wil leren, nee, wat hij doet is alle kritiek tegen hem, alle tijfels tegen hem, benoemen, accepteren en vervolgens gebruiken en weerleggen. Zodat die kritiek ook voor hem gaat werken. Geniaal vind ik dat, waarom deed hij dat niet eerder in de die verkiezingsstrijd van hem ?
Krol moet geen boeken schrijven, omdat hij als weerman denkt mee te moeten liften, al kunnen we best een beetje van zijn positivisme gebruiken als het gaat om dat denken. Zo ook die meneer van dat duurzame bedrijf. Hij is ervan overtuigd dat mede door zijn producten, deze duurzaamheidsmarkt zo groot gaat worden, dat de mensheid het broeikaseffect binnen tal van jaren kan terugdringen.
Denken dus, uitvindingen doen, naar je eigen verbruik kijken en denken, wat kan slimmer ?
Zo heb ik er zelf ook een bedacht, de spoorweg overgangen, Die kosten denk ik net als de deurbel altijd stroom, maar rinkelt maar enkele keren per uur (op kleine trajecten dan). Zet er zonnecellen op en verander het systeem, net zoals ons denken nu aan het veranderen is.
En als iedereen straks meedoet, de politiek, de managers, Jan met de Pet en ook China, dan is er binnen 10 jaar geen vuiltje meer in de lucht !

Lucien Lecarme
www.kunstburo.nl