okee, de walkabout gaat dus niet door, in ieder geval niet deze week. Maar dat is ook het karakter van een walkabout, die is meestal niet strak vantevoren gepland. Verder waren een aantal factoren die niet meewerkten, zoals het afzeggen van de driver en fotograaf.
Maar dat terzijde gezet, hierdoor is er ruimte voor andere mooie ervaringen, zoals vandaag. En eigenlijk elke dag wel. Elke dag leer ik bij over de woestijn en haar geheimen, en de leegheid blijkt maar weer vol met details, die als je ze nader bekijkt weer lagen van betekenis hebben. Net als de Aboriginal schilderijen dus, die het land en de verhalen en de mensen en dieren en alles erop afbeelden. Als een soort foto kun je steeds verder in de pixels duiken.
Eerst dinsdag dan. David heeft een groep van de Australia Council die een cultural tour bij hem hebben geboekt. Dit betekent dat David de groep op zijn land ontmoet ( land dus van zijn familie, : the block ), waar hij en familieleden dingen uitleggen over de ABoriginal way of live. De groep is 3 uur te laat, maar in die tijd heb ik
een mooie ervaring met Audrey, een tante van David. Zij is alvast met twee nichten een kuil aan het graven om op zoek te gaan naar de Honing mier. Dit doen ze in de buurt van een mieren nest, niet direct erbij omdat je dan de mieren wegjaagt. Op ongeveer 1,5 meter van het mierennest beginnen ze te graven met als gereedschap een tinnen blik ( dat je ook kunt gebruiken als grote thee pot, BillyBag), en een ijzeren staaf. Eigenlijk zou dit een houten graafstok van Mulga hout moeten zijn, maar dan duurt dit klusje te lang met betrekking tot het schema van vandaag.
Het land van David en zijn familie ligt ongeveer 40 minuten rijden vanaf ALice springs. Eerst een stukje de Stuart Highway richting Tennant Creek en Darwin, en dan rechtsaf naar Yuendemu, over een lange rechte weg met hier en daar een kangaroo overblijfsel, en we passeren zelfs een behoorlijk verganee koe. Dit komt door de roadtrains die over deze weg razen en alles wat zich in hun weg bevindt aan de kant schuiven. Bij een paaltje aan de kant van de weg met een plastic bekertje erover slaan we plots rechtsaf, en dan is het over de rode aarde de sporen voor ons volgen. Geen wonder dat die Council mensen dit niet konden vinden, al blijkt later dat ze niet eens linksaf zijn geslagen.
Toch is iedereen rond een uur of vier gearriveerd, en tegen die tijd heb ik mijn prive workshop Honey ants graven al gehad van Audrey. Ik heb er ook 2 opgegeten, en dit was een ware smaaksensatie. Eerst proef je het omhulsel van de honingbult die achter de mier bungelt, en dat smaakt zurig. Maar dan barst dit omhulsel en vloeit de zoete honing je mond binnen en vermengt zich met dat zure zodat de smaakbalans uiteindelijk meer dan voortreffelijk is.
De oogst valt echter tegen, ongeveer 5 honingmieren voor een uur graven.
Dankbaar loop ik de woestijn in om wat foto's te maken en ontmoet de stoet van 5 SUV's met daarin de Council mensen die opgehaald zijn in ALice. Ik bedenk dat het vor ze een vreemd moment geweest moet zijn om door de bush de rijden opeens iemand te zien staan met een camera en wit petje, echt in the middle of nowhere. IK maak nog wat foto's en loop naar het kamp waar David de mensen heeft ontvangen en de workshop KINSHIP begint. Familiebanden zijn bij Aborigines zeer belangrijk, en ze hebben een zeer complex systeem uitgewerkt in de loop van de 10duizenden jaren. Het komt er in het kort op neer dat kinderen 2 namen krijgen na hun voornaam ( skinnames). Een van hun vaders kant ( bijvoorbeeld Jungala en walala) die steeds wisselt. Vanaf de moederskant is het complexer, en is er een roulerend systeem van Skinnames. Dit zorgt ervoor dat mannen alleen vrouwen uit een bepaalde groep kunnen trouwen, die ver van hun eigen moeders-broers kinderen liggen. Ook zijn er taboes, om incest te voorkomen, en voor andere redenen. Zo mag een man geen contact hebben met zijn schoonmoeder, en zelfs vaak ook niet met zijn schoonmoeders moeder. Dit komt omdat de moeder van zijn vrouw soms zijn zelfde leeftijd kan hebben of zelfs jonger kan zijn, omdat deze man al met een vrouw kon trouwens als zij 14 was. Hij heeft aan de andere kant ( bij sommige groepen) wel het recht ook de zusters van zijn vrouw te trouwen. Dit is een traditioneel verwantschapssyteem dat wat betreft huwelijken van meerdere vrouwen niet altijd meer geldt. Wel krijgen de ABorgines nog steeds hun skinnames, en in veel groepen is het huwelijk ook nog steeds vastgesteld.
David's tante Audrey legt dit systeem uit aan de gasten, en ondertussen knispert het vuur voor de BBQ. Die trouwens heerlijk is, salades,karbonades, worstjes, fruit en de sterrenhemel in de Australische woestijn. Waarschijnlijk lig ik komend weekend in mijn Swag onder diezelfde Australische heldere sterrendeken, als ik met David out bush ga, samen met zijn familie.
Nog even een update van vandaag. Hele dag meegereden op de Aboriginal Cultural experience tour van Aurora Experience. David werkt een nieuwe jongen in van 18, die ook deze tour moet gaan draaien. Later vanmiddag gaan we boodschappen doen en in de local supermarkt zie ik een oude ABoriginal man met getekend hoofd. Ik heb net mijn camera niet bij me, en baal. Dan komt er nog een grotere oude man naar ons toe, en David herkent hem als George Tjungurrayi, een elder van zijn Pintupi clan en een van de meer bekendere Schilders van de old generation. Hij heeft verf op zijn handen en shirt, en is omringt door spelende kinderen. Buiten treffen we nog een aantal kinderen en ouders aan die op het gras zitten, en ik ren naar David's huis om mijn camera te halen. Het resultaat is te zien morgen op picasaweb.google.nl/ ( ik mail nog de extentsie, deze fotos zijn niet openbaar)
We spreken met Tjungurrayi af dat ik de afgedrukte foto's samen met David kom langsbrengen. Can't wait to see these people back
Posts
