Het nieuwe deurbel denken

Over een lichtelijk mistige A15 reed ik gisteravond laat van Nijmegen naar Amsterdam, toen ik, inmiddels afgeslagen en via de A50, A12 de A1 opgedraaid, een meneer iets hoorde vertellen op de autoradio over deurbellen. Deze meneer ging met zijn bedrijf de komende jaren zo'n 15 miljard euro investeren ( of verdienen ?) in duurzame, energie besparende producten. De duurzame energie branche, ja, daar zit geld in dacht ik bij mezelf en bekeek al die lantarenpalen langs de snelweg. Wat kosten die nu op jaarbasis mompelde ik bij mezelf.

Deze meneer had net een prijs gekregen voor zijn duurzaamheidsdenken en handelen, en zowaar, ik zette de radio wat harder om zijn verhaal aan te horen. In de kern ging het hem erom dat we moeten kijken naar het gebruik van energie. Een dooddoener zo op het eerste gezicht, we weten nu wel dat we bij onszelf moeten beginnen, maar hij ging dieper. Door zijn betoog ging er zowaar bij mij een licht branden, en wel door het voorbeeld van de deurbel. Een deurbel kost elke minuut stroom, we gebruiken de deurbel slechts 1 uur per jaar, en op 200 miljoen inwoners (alle deurbellen in Europa), kost de Europese deurbel maar liefst de totale stroomproductie van twee volledige kolengestookte Energiecentrales, had onze energiezakenman berekend. De oplossing ligt voor de hand: maak een deurbel met een kleine zonnecel erop, en je bespaart je die 2 stroomcentrales. Kijken naar de gebruikerskant dus, je simpel de vraag stellen : hoe gaan we om met onze energie ! En kennelijk met inventieve oplossingen komen.
Eén gedachte vertroebelde mijn door dit licht helder geworden brein : willen de energie magnaten van deze wereld niet dat wij al die stroom gebruiken ?, zijn deurbellen niet de belspellen van deze mensen ? ja, maar door de druk van het nieuwe Energie-denken en Energie Heilige Al Gore begint er dus nu een markt op te komen juist voor die energie zuinige producten, zoals die solar deurbel.

Pas de dag erna viel bij mij het echte kwartje. We zijn al die tijd lui geweest, verkwistend met energie, vooral daar waar het allemaal begint, in ons denken ! Omdat we er ooit genoeg van hadden, in positieve zin, Slochteren zat op een nooit verdwijnende aardgasmijn, de olie onder onze aardkorst was genoeg voor al die leuke dafjes en andere blikken mobielen, hebben we producten gemaakt die niet duurzaam zijn , en soms juist het tegendeel, als je kijkt naar de Amerikaanse bakken. Allereerst moet het denken dus veranderen. En toen zag ik vanavond Erwin Krol op televisie, zijn laatste boek promotend over dat het allemaal wel meevalt met die toekomst van onze aarde. Hij staat achter Al Gore, maar vind dat hij zijn boodschap te negatief brengt. Nee, als je de mensen op een vriendelijke, gemoedelijke toon op hun eigen verantwoordelijkheid wijst, komt het volgens Krol allemaal dik in orde.
Niet Dus, en Gore heeft nu net die Nobel prijs gewonnen omdat hij met zijn waarschuwende toon juist de mensen wakker heeft kunnen schudden. Maar niet beschuldigend, zo van, we hebben het allemaal verkwist en kijk, dit zijn de gevolgen. Nee, Gore zegt door zijn werk heen, we kunnen van de aarde genieten met onze kinderen, maar we kunnen het de komende jaren ook verkloten. Pakken we de uitdaging aan, of schuiven we hem door Politiek wanbeleid nog even voor ons uit, tot het echt te laat is.

De verdienste is dat Gore met precies de juiste toon, iedereen aanzet tot nadenken. Die toon is dat hij niemand een lesje wil leren, nee, wat hij doet is alle kritiek tegen hem, alle tijfels tegen hem, benoemen, accepteren en vervolgens gebruiken en weerleggen. Zodat die kritiek ook voor hem gaat werken. Geniaal vind ik dat, waarom deed hij dat niet eerder in de die verkiezingsstrijd van hem ?
Krol moet geen boeken schrijven, omdat hij als weerman denkt mee te moeten liften, al kunnen we best een beetje van zijn positivisme gebruiken als het gaat om dat denken. Zo ook die meneer van dat duurzame bedrijf. Hij is ervan overtuigd dat mede door zijn producten, deze duurzaamheidsmarkt zo groot gaat worden, dat de mensheid het broeikaseffect binnen tal van jaren kan terugdringen.
Denken dus, uitvindingen doen, naar je eigen verbruik kijken en denken, wat kan slimmer ?
Zo heb ik er zelf ook een bedacht, de spoorweg overgangen, Die kosten denk ik net als de deurbel altijd stroom, maar rinkelt maar enkele keren per uur (op kleine trajecten dan). Zet er zonnecellen op en verander het systeem, net zoals ons denken nu aan het veranderen is.
En als iedereen straks meedoet, de politiek, de managers, Jan met de Pet en ook China, dan is er binnen 10 jaar geen vuiltje meer in de lucht !

Lucien Lecarme
www.kunstburo.nl